Zak es lekker door

Het is alweer oktober. Bij het doornemen van de agenda voor Lellebel zie ik maar twee evenementen die er uit springen: Halloween en Wereld dierendag. Een rustig maandje na alle drukte van onze vorige evenementen (Miss Lellebel 2004 & ~~Drag~~on~~Ball~~). Het zal dus wel weer een beestenbende worden deze maand. Een aaibaar huisdier schijnt ontstressend te werken. In een documentaire van National Geographic zag ik hoe dolfijnen wonderen verrichten bij kinderen met diverse aandoeningen.

Voor mijzelf is het al heel lang geleden dat ik een aaibaarHans & Willem (v.v.) huisdier bezat. Dan praat ik niet over de geliefden van de afgelopen jaren, maar echte beesten (ahum, is er een verschil dan?). Ik woonde toen met mijn tweede man in een flatje in Eindhoven. Hij was gek op dieren. Ik hield meer van beesten. Het was net een asiel bij ons thuis. We hadden poezen, vissen, vogels en honden. Werd er in Helmond bij een kennis van hem een hond mishandeld en verwaarloosd. Nam hij mee naar huis. Zagen we hoe een hond door zijn eigenaar uit de auto werd gezet, waarna deze wegreed. We vingen het beest en het ging mee naar huis. Ik had een prachtige collectie heiligenbeelden die op een schap stonden boven de open keuken. De katten liepen te spelen, vlogen op het schap en de ene Jozef na de andere Maria en Jezus donderden van hun voetstuk om vervolgens uiteen te spatten op de stenen plavuizen van het keukentje. Kwamen we een keer thuis, we woonden één hoog, stond de hele trap blank. Zeg nog tegen mijn toenmalige man: “de buren hebben zeker overstroming van hun wasmachine”. Is het aquarium door het tafeltje waar hij opstond gezakt. Allemaal dooie vissen over de grond. Ons asiel bestond inmiddels uit zo’n negen katten en drie honden. Dit werd de huisbaas, we huurden particulier, teveel. In het huurcontract stond duidelijk géén huisdieren!!! We werden gesommeerd onze dierencollectie van de hand te doen, danwel te verhuizen.

onbewoonbaarMijn partner kon geen afscheid van z’n dieren nemen, dus werd het verhuizen. Huren konden we wel vergeten, dus het werd kopen. Veel budget hadden we niet, maar we tikten een leuk rijtjeshuisje op de kop voor zo’n 80.000 gulden. Dat was nog eens een redelijke prijs, dachten we. Fout gedacht!!! Bouw en woningtoezicht kwamen langs en keurde de keuken af. Dit was een bouwval en kon ieder moment instorten. Ach, we waren nog jong en konden onze hypotheek verhogen om de verbouwing te betalen. Een aannemer, via onze makelaar, in de arm genomen en het leed zou verholpen worden. Was die aannemer net bezig, alles lag open,er stond een halve muur, geen deuren staakte hij het werk. Wat was er aan de hand??? Helaas, hij werd failliet verklaard. Dus niemand om het karwei te klaren. Zaten we letterlijk in een open keuken!!! Een buitenkansje voor dieven dus. Zo verdwenen spullen, waar ik jarenlang voor had gewerkt.

Untitled-2Voor onze vrienden en kennissen wilden we toch een feestje bouwen. Het was reuze gezellig. Onder luidkeels gezang: “er staat een paard in de gang” en “zak eens lekker door” liepen we de polonaise tot opeens KRAAAAAAAKK. Je gelooft het niet, maar we zakten met z’n allen door de vloer! Ons huis was geen huis maar een zitkuil geworden. We hebben alles naar boven verhuisd en zijn op de slaapkamer gaan wonen. Geen geld meer om nog iets te verbouwen. Ondertussen was er een van de negen katten aangereden. We woonden tussen de snelweg en een ventweg in. Mijn vriend naar een tegenoverliggende boerderij. Daar hadden ze net een nieuw nest jonge katjes. Hij kon echter geen keuze maken en kwam met het hele nest thuis. Ach, het was best gezellig tussen al die dieren. Maar ja onze woonsituatie werd er niet beter op. De makelaar had ons een bouwval verkocht. Dus naar de advocaat om hem aansprakelijk te stellen voor onze miskoop.

Niet dus!! Bleek deze vast te zitten wegens handel in verdovende middelen. Er was daar niets te halen, bleek. Uiteindelijk is onze relatie op de klippen gelopen en is het huis openbaar verkocht. Daarna heb ik nog vele jaren moeten aflossen, voor een huis dat je eigenlijk geen huis kon noemen. En huisdieren. Ach, ik heb er eigenlijk geen tijd voor. Om zo’n hond of kat de hele dag alleen in huis te laten is ook zielig. Ze zijn beter af bij de echte dierenliefhebbers. Misschien dat ik nog eens een andere stoeipoes vind die aaibaar is. Uiteindelijk kan ik er nu toch wel om lachen….. Ja, ja, Desireetje was nog erg naïef toentertijd. Hoe is dat spreekwoord ook al weer??? Een ezel stoot zich nooit tweemaal aan de zelfde steen. Nou Desirée wel.

Maar daarover volgende keer meer….!!!