Welkom in Amsterdam

Toen ik nog jong en onbedorven was, reed ik met utrechteen vriendje achterop de bromfiets naar onze hoofdstad. Geen onderdak en geen geld toen we waren aangekomen. Maar we waar nog jong en wild en er zou best een oplossing zich aandienen. De Utrechtsestraat was destijds een soort tippelzone voor trava’s en transsen. Maar dat wisten wij dus niet, naïef als we waren. La Michelle (van de toenmalige waanzinnig populaire travestietenclub Madame Arthur) zou er menigmaal in haar limousine hebben rondgereden en ook jongens hebben opgepikt.De reguliersbreestraat was toen nog open voor verkeer, dus het was makkelijk in rondjes te rijden. Mijn vriendje, geen travestiet, maar wel erg vrouwelijk werd opgepikt door de een of andere kerel in een mini.

Met nieuwe permanent naar voetbalwedstrijd van Gay KrantEn ik, nou ja ik had wat minder geluk. Maar wel een andere keer toen we met het voetbalteam van de GAY KRANT(sorry concurrent) naar Amsterdam togen om tegen een ploeg van de CHEZ MANFRED te voetballen. Een paar weken daarvoor hadden we nog tegen een ploeg travestieten (op de hak) uit Antwerpen gevoetbald. Het voetbalveld zag eruit als een gatenkaas, nadat de stiletto’s het grasveld hadden omgewoeld. De organisatie waarvan ze het veld huurden hysterisch natuurlijk. Afijn, in Amsterdam aangekomen werd ik niet opgesteld, want mijn voetbalkunsten waren…, hoe zal ik het zeggen, nou ja ik was al blij als ik de bal kon raken en in dej uiste richting manoeuvreren. Daarom was ik maar achter het doel van de keeper gaan staan. Het team van CHEZ MANFRED speelde zeer goed en de keeper had weinig te duchten van de GAY KRANT spelers. Ik papte wat met hem aan en het klikte uitstekend. Na de wedstrijd zijn we samen de THERMOS sauna ingedoken. Heerlijk in de bubbelbad met elkaars voeten (en andere edele delen) gespeeld en toen naar zijn huis. Heerlijk was het…..

Zo dus ook die keer, mon Dieu wat wijd ik toch uit, toen na het verbreken van mijn relatie en het verliezen van mijn baan, ik wederom naar het mooie Amsterdam toog. Zonder verwachtingen, maar wel vol goede moed om mijn zorgen te verzetten. Ik kwam een aardige jongeman tegen die, nadat ik mij niet bewust van de tijd, mijn laatste trein had gemist, mij een slaapplaats aanbood. Wat gepraat, geslapen, enzovoorts. Hij kwam ook uit het zuiden en zei dat het goed toeven was in de grote stad. Ik zei dat ik misschien wel hier zou willen wonen, maar dat het geen optie was. Ik had geen woonruimte, geen werk, geen vrienden of kennissen hier, etc. Maar volgens hem was er hier werk genoeg en, hij woonde in de Bijlmer, was er in Zuidoost wel snel aan een woning te komen. De wachttijd bedroeg destijds ongeveer drie maanden (vrije sector). Goed, ik zou het proberen. Die dag naar wat uitzendbureaus gestapt en wat bleek: er bagagewas werk in overvloed. Nu nog woonruimte. Ik kende iemand (vanaf mijn veertiende) die in Amsterdam woonde. Heel lang niet gesproken of gezien, maar ik had wel zijn telefoonnummer. De stoute schoenen aangetrokken en opbellen maar. Of hij mij kon helpen met woonruimte. Hij moest het met zijn vriend overleggen en zou mij terugbellen. Na tien minuten kwam het bericht dat ik een half jaar bij hen mocht bivakkeren. Nou dat was allemaal binnen één dag geregeld. Nou, zou wel voorbestemd zijn dat ik hier zou komen wonen. Zo ben ik in de Bijlmer terecht gekomen, waar ik altijd met heel veel plezier heb gewoond.

zuidoostNovember 1991: de maand dat ik in Amsterdam ben gaan wonen. Ik had alleen een weekendje Amsterdam gepland. Maar het zou anders verlopen. Ik woonde destijds in een rijtjeshuis met drie slaapkamers en een tuin in Eindhoven. Iets waar de gemiddelde Amsterdammer jaloers op zou zijn. Maar de relatie met mijn toenmalige (derde) man was op de klippen gelopen en tot overmaat van ramp was het contract bij de Rabobank, waar ik op de salarisadministratie werkte, niet verlengd. Dus ik had behoefte aan was (ont)spanning, avontuur en die soort dingen. Ik had wel goede herinneringen aan Amsterdam, maar had nooit de bedoeling om er te gaan wonen.

Vier oktober 1992: de Bijlmerramp. Een Boeiing 747 van300px-Bijlmerramp_without_link EL AL boort zich in een flat in de Bijlmer. We staan er niet meer zo bij stil. Met de onthulling van het herdenkingsmonument was er eigenlijk een einde gekomen aan de politieke noodzaak zich er nog langer mee te bemoeien en bleven de vele vragen over de lading, mensen die ziek werden, etc. onbeantwoord. Ik was net een jaartje in Amsterdam komen wonen en deze gebeurtenis zo vlak bij mijn woning heeft een enorme indruk op me gemaakt. Ieder jaar als het weer Werelddierendag is, denk ik ook een beetje aan deze enorme menselijke tragedie, waarbij 43 mensen het leven lieten. Ik heb ook nog nooit een zodanig hechte gemeenschap meegemaakt als de bewoners van de Bijlmermeer. Het deed dan ook zeer toen mijn flat werd afgebroken en ik noodgedwongen (ook vanwege mijn werk) naar de stad ben verhuisd.

Miss Dizzy - de Korf poster zwart witIk had er mijn eigen talkshow in diverse z.g. ‘collectieve ruimten’ in de hoogbouwflats. Deze Dizzy’s Delicious Talkshow (DDT) werd goed bezocht. Ik had bekende (lokale) gasten aan tafel en diverse trava’s kwamen gastoptredens verzorgen. Later werd dit de groep “Les Sacres Soeurs” met o.a. Babette LaFayette, Michelle en Fabiola Vibratio. Ook solo zong ik iedere zondag middag in “het Galjoen”. Er was bij Florijn een volkstuintje dat door lieden van allerlei pluimage en komaf gerund weLes Sacres Soeurs - Posterrd. Regelmatig gingen we samen eten, waarbij gerechten uit alle hoeken van de wereld op tafel kwamen. Wat een geweldige ervaring zo’n multicultureel geheel, waarbij iedereen elkaar in zijn waarde liet.

Tekening Sasha de MonacoDe “Korf”was de thuisbasis waar ik horeca ervaring opdeed. Met Peter, Leo en Ton & Wim was het geweldig leuk samenwerken. We organiseerden van alles en nog wat en hier ontstond ook de idee om een multiculturele kroeg (toen had ik al de naam LELLEBEL bedacht hiervoor) te starten. Door nieuwe lokale politieke ontwikkelingen op horeca gebied, bleek het helaas onmogelijk in Zuidoost wat te starten. Ik week uit naar het Centrum en daar is in 1997 de LELLEBEL geboren. Natuurlijk had de Bijlmer ook nadelen en nu is alles door de nieuwbouw enorm veranderd. Wat me bij is gebleven is toch die enorme saamhorigheid, misschien juist omdat ze door de ‘buitenwereld’ als outlaws worden gezien. Ik kan niet anders dan op een hele leuke tijd terug te kijken toen ik in de Bijlmer heb mogen wonen! Het negatieve imago dat de Bijlmer al jarenlang met zich meedraagt is dan ook onterecht als je het mij vraagt.

Miss Dizzy - Ruk & PlukToen de Bijlmerramp zich voltrok zat ik in RUK & PLUK, een buurtcafé gerund door twee heren van het handje. Het was enorm gezellig toen opeens iemand binnenvloog met de mededeling dat er een vliegtuig was neergestort in de Bijlmer. Meteen werd de TV aangezet en de muziek uit. Het was onzeker waar hij was neergekomen en iedereen luisterde gespannen. Behalve een aantal mensen aan een pokertafel. “Gooi die TV toch uit, we willen gezellig wat muziek. Het zijn toch alleen maar zwarten die daar wonen….” Jenny, een van de bardames zei dat wel familie van haar in de Bijlmer woonde en dat discriminatie niet op zijn plaats was. Pierre, een van de uitbaters (de uitbaters Hans & Pierre zijn helaas beiden onlangs kort na elkaar overleden) vloog naar het tafeltje en hield een tirade om de TV aan te laten staan en als dat ze niet beviel, ze beter op konden rotten. Dat was ook de mentaliteit in de flats waar ik gewoond heb in de Bijlmer. Opkomen voor elkaar, geïnteresseerd in elkaar, zorgen voor elkaar. Ik ben benieuwd hoe na de dood van Hans en Pierre dit karakteristieke café aan de Linnaeusstraat in Amsterdam Oost zich zal ontwikkelen. Hopelijk blijft het er net zo gezellig als toen en is iedereen er van harte welkom.

Desirée dello Stiletto.