Terug naar de schoolbank

Op een goede middag zat ik bij het Wapen van Londen aantelefoon foto's 044 de Amstel. Eigenaar Cor heeft altijd wat nieuws. Als het geen nieuwe moppen zijn of leuke grappen van Internet zijn het wel de ontelbare trucjes die hij kent. Dingen, waar je zelf niet opkomt en die een goochelaar of magician niet zouden misstaan. Nu had hij op Internet een site ontdekt waar je oude school- kameraden kan ontmoeten, dan wel school- foto’s kan downloaden. Hij had dit voor Peter van sigarettenautomatenprovider A.C.A. gedaan. Deze wist hem feilloos te vertellen wie er allemaal op de foto stonden met naam en toenaam, wanneer de foto was genomen, etc.

Schoolfoto MAVO 'de Roosten' Eindhoven 001Ook voor mij kwam zo’n foto uit de bus. Maar hoe zeer ik ook zou willen, m’n lange termijn geheugen liet me danig in de steek. Ik kon zelfs niet met zekerheid zeggen wie ik dan wel niet zelf was op die foto. Het deed me wel terugdenken aan m’n jeugd. Niet bepaald florissant te noemen, die periodSchoolfoto MEAO Eindhovene. Ik droeg steunzolen, vanwege m’n slechte voeten, een brilletje wat altijd scheef stond en had kort bebop haar. Ik zat op een katholieke school, waar de paters nog altijd de Godsdienstlessen verzorgden. Voor één van hen mocht ik altijd de bromfiets poetsen. Daarvoor werd ik natuurlijk zo nu en dan ‘beloond’.

De kerk had een zeer bekend koor (mannen en jongens) en ik vond het fantastisch om mee te zingen. Één van de toenmalige koorleden was de nu in Oranjekringen zeer bekende Johan Vlemminx, die in 2002 met zijn liedje over MAXIMA nog een hitje scoorde. Ik ben in die tijd mee geweest op diverse tournees o.a. met de toen in Nederland wereldberoemde JOHN WOODHOUSE. Hij werd dan begeleid door een meisjes- en jongenskoor. Hij was veelvuldig op televisie met shows vanuit diverse buitenlandse locaties.

Tivoli-koorEr zijn zelfs grammofoonplaatopnames geweest met o.a. ons koor. Laatst heb ik er nog een op de boekenmarkt op het Spui opgedoken met het prachtige “Schlafe mein Prinzchen” en de kleine hit “Goodbye, auf wiederseh’n”. Een van de uitstapjes was Salzburg in Oostenrijk. Eén uitstapje naar de zoutmijnen is me nog bijgebleven. Met een treintje door de mijn een zoutwatermeer overgevaren, van een enorme lange glijbaan naar beneden, net Hans met Papa & Mamaals de mijnwerkers, waarbij je bijna je kont verbrandt. Heel sprookjesachtig vond ik die zoutpilaren, Bijbels, haast.
We sliepen in een internaat, een enorm gebouw. De vi(e)c(z)e dirigent zat alle jongetjes achterna door de gangen en als hij er een te pakken had, werd die uitgekleed en naakt in een grote badkuip gegooid. Dat zag ik niet zo zitten, dus ik rende steeds zo hard als ik kon, om maar niet gepakt te worden. Op een avond moest ons koor optreden in een kerk, ergens hoog op een berg. De lucht was er erg ijl en toen de hoge stemmetjes inzetten, waren er kennelijk enkelen die dat niet redden. Als bij een bowlingbaan gingen ze om, de kegelboys. Eén voor één werden ze uitgeschakeld en afgevoerd tot de diehards, waaronder ikzelve staande bleven.

Het was wel een vreemde gewaarwording om al die vriendjes van me te zien flauwvallen, maar “the show must go on” en zo was het dus. Helaas las ik op Internet (naarstig op zoek naar een foto van toen) dat de Tivolikerk waar het koor zong opgekocht is door de St. Trudo woningbouwvereniging die er huizen voor in de plaats zal bouwen. Ook het koor is in april vorig jaar opgeheven en heeft in die kerk haar laatste requiem gegeven. De zielenmis voor een ten dode opgeschreven koor.
Schoolfoto MAVO 'de Roosten' EindhovenOp de lagere school was ik al een klein dikkerdje. Mijn beste vriend Jan, noemde mij altijd schertsend biggetje. We gingen altijd samen naar het dichtbijgelegen bos waar we met vriendjes speelden. Er stond een leegstaande barak met golfplaten dak waar we veel vertoefden. We klommen er bovenop en beleefden de wildste fantasieën. Er werd in dit bos bij het zwarte pad ook veel vuilnis gedumpt. Op een dag, ik was er niet bij, rommelde hij met nog een vriendje aan een autowrak wat daar lag. Toen hij echter met lucifers speelde ging het hele spul in de hens en verbrandde mijn vriendje leven. De hele school was zwaar aangeslagen. Hij ligt op het zelfde kerkhof begraven als mijn moeder en ik weet nog precies waar het grafje staat. Ook hebben medeleerlingen me een keer opgesloten in een dekenkist. Was ik bijna gestikt, dus echt leuke herinneringen heb ik niet aan de basisschool.
Hans als kleuter 002 Wel leuk was de rakkers. Dit is een organisatie, die we hier verkenners noemen. In de buurt stond een houten gebouwtje, waar we iedere week samenkwamen. Je leerde er van alles. Knopen leggen, vuur maken met vuurstenen, vlotten bouwen, etc. Meerdere malen op survival kamp geweest. Het Heezerbos was de meest favoriete bestemming. Soms ook sliepen we in een boerderij, kompleet met hooizolder. Wat een fantasiëen ik daar nu bij zou hebben ….mmmmm, van more…. In het tentenkamp heb ik ook voor het eerst met andere jongetjes gerommeld. Dat gebeurde in een tent waar een jongen die wat ouder dan de rest was de leiding had. Hij nam het initiatief, maar ieder moest z’n mond houden tegen mensen die in de andere tenten sliepen. Pikjes vergelijken en gezamenlijk aftrekken, waarbij de oudere jongen soms letterlijk een handje hielp.

Voetbalteam MEAOEén keer waren we in Bemelen, Limburg gestationeerd. We hadden een vlot gebouwd waar we een meer mee over staken. We zongen liederen rond een enorm kampvuur. Er was een ouderwetse waterpomp die heerlijk ijzerrijk water uit de Limburgse klei omhoogstuwde. We moesten zelf gehaktballen braden. Maar net zoals nu ben ik geen geweldige kok. Ik vergat de boter en de vlam sloeg meters uit de pan. Voor je behoefte moest je naar een houten WC huisje even buiten het kamp. Ik moest hoognodig en ging er naar toe. Maar ook weer net zoals nu, liet m’n oriëntatievermogen me danig in de steek. Ik ging de verkeerde kant uit (hoe zou dat toch komen?) en verdwaalde prompt in het uitgestrekte bos. Ik weet niet of de fantasie een loopje met me nam, maar ik kwam van allerlei dieren, onder wie enkele prachtige herten tegen en meende op een gegeven moment zelfs stropers in actie te zien, kompleet met jachtgeweren. Was toch wel wat bang geworden en was blij (het lijkt wel Hans & Grietje) dat ik in de verte licht van een huisje zag. Daar, bang als een wezel, mensen aangesproken, die me terug naar het kamp brachten, waar ze me ook al aan het zoeken waren. Niet de eerste keer, want tijdens een schoolreisje naar Parijs, hebben ze ook al eens een zoekactie gehouden, nadat ik verdwaald was. Al met al is deze verstrooide persoon er nog steeds niet achter wie al die mensen, inclusief mezelf, op die foto zijn die ik van Cor van het Wapen van Londen heb gekregen.

Misschien toch een beetje mijn verleden verdrongen???