Ongeluksgetal dertien

HPIM2082De Miss Lellebel verkiezing is al weer lang achter de rug. Zoveel sponsors als nu waren er nog nooit: negenenveertig totaal. Leuk was dat enkele deelnemers ook tegelijk sponsor
waren. Zo gaf Bellisima La Cantante (tweede plaats) een schoonheidsbehandeling weg van Paul Bode’s schoon-heidsstudio terwijl hij als prijs postkaart Bellissima 001een schoonheids-behandeling won van Face & Body Care aan de Amstel. De winnares Windy Mills ging met veel meer prijzen naar huis. Bellisima won ook een reis naar Boedapest beschikbaar gesteld door The Nis Sisters (ook weer deelneemsters). Zij kon echter niet gaan en niemand anders kon voor de deadline van het ticket 31 oktober 2005. Ik had altijd al een keer naar Hongarije willen gaan, dus ontfermde ik me over deze fantastische prijs.

Maar hoe meer ik het uitstelde omdat er steeds dingen tussen kwamen, waar je als kroegbazin vaak geen vat op hebt, hoe dichter de deadline naderde. En precies zoals ik ook altijd voor de Gay & Night, pas ná de deadline tijd heb voor dergelijke zaken ging het ook met deze reis. Hij ging aan mijn neus voorbij. Dat terwijl ik zo dolgraag had willen gaan… Dat komt, zo’n zeven jaar geleden had ik een loverboy uit Boedapest   , die bij me logeerde. Hij was aardig en zorgzaam voor mij, maar achter mijn rug om haalde hij vreselijke streken uit. Het was mijn dertiende man, dus waarschijnlijk vanwege dit ongeluksgetal dat alles mis liep. Zo moest ik bij de woningbouwvereniging verschijnen omdat de buren melding hadden gemaakt van onderhuur. Ja, ik was altijd ‘s nachts onderweg en overdag zag je me niet, terwijl de loverboy vaak overdag in en uit liep. Alles uitgelegd, waarna ik mijn dagelijkse leven weer kon hervatten. Maar de buren waren onverbiddelijk en belden de politie toen de loverboy een autoradio aan het installeren was in mijn tweedehansie, waarbij hij de motor stationair liet lopen. GELUIDSOVERLAST, was ditmaal de klacht. Wat een onzin… maar ja er wonen waarschijnlijk veel mensen in de buurt die verder niets te doen hebben dan anderen in de gaten te houden.

Een jarig bestaan 1998 (02)Toen kwam een buurjongen van hem logeren. Hij werd het oogappeltje van MAYDAY, maar wat ik niet wist, dat hij eigenlijk de lover van mijn loverboy was. Dat schreef hij in zijn afscheidsbrief. Ze wilden naar Canada emigreren, maar daar was natuurlijk geen geld voor… Uiteindelijk kregen ze dat toch voor elkaar, niet zonder mij daarbij te beschadigen. Even daarvoor, het was van oud op nieuw, had de boy het plan opgevat met mijn auto te gaan joyriden. Totaal bezopen, zonder rijbewijs en zonder ID. Vanzelfsprekend werd hij door de wijkzusters onderschept. Verdacht van diefstal werd hij vastgezet en de eigenaar (ik dus) werd opgespoord.

In een loeidrukke zaak kwam daaEen jarig bestaan 1998r de politie binnen op zoek naar mijn persoontje dus. Silvia, Babette, Laura en ik stonden achter de bar met gekleurde pruikjes op. Het was oergezellig, maar de ambiance werd bruut verstoord. Of ik maar even mee naar het bureau wilde komen om uitleg te geven van het een en ander. Ja, ik moest de andere lieve dames wel achter laten. Eerst omgekleed in die bloedverziekende hete kelder bij ons, daarna oom agent volgzaam gevolgd naar een bureau in Oost. De loverboy mocht zijn roes uitslapen in de cel, kreeg geen boete, maar ik kreeg wel een waarschuwing mee. Moest de auto mee naar huis nemen, omdat hij niet bij het politie bureau kon blijven staan. Mijn oud & nieuw was goed vergald en de dertiende man is ‘m een paar maanden later gevlogen. Maar toch blijft de hunkering naar Boedapest onverminderd voortleven. Wie weet een ander maal…