Desirée en de wegpiraten

Alweer de laatste column dit jaar. Wat gaat de tijd snel, zeg. De maanden vliegen voorbij. En deze maand wordt extra duur met al die feesten: Sinterklaas, kerstmis, oud & nieuw. Koning Winter is weer in aantocht. Dat doet me denken aan een gebeurtenis die ik vorig jaar winter meemaakte.

Slutty Felicia is hot again Het was ijskoud en er lag veel sneeuw op de weg. Toch kwam Felicia Six, de seksbom nr. 1 van de Lellebel met de auto naar haar werk. En zo als het haar betaamt op high heels en korte rok. Verkleumd kwam ze binnen. Trillend van de kou vroeg ze of ik misschien haar parkeermeter kon bijvullen. Ze had niet genoeg kleingeld bij de hand. Ik kon haar zo dun gekleed natuurlijk niet weer die vrieskou insturen, dus stemde ik toe. “Waar staat je auto dan?”, vroeg ik bedeesd. “In de Kerkstraat tegenover café de Biecht”. Dat kende ik wel, want in de Biecht, vroeger de Secret geheten, werkte ik destijds en hadden we travestieavonden (voorloper van de Lellebel). “Wat voor auto is het?”, vroeg ik. “Een Mazda”, antwoordde ze. Ze overhandigde mij de autosleutels en ik de kou in om parkeergeld te storten.

Aangekomen zag ik die Mazda al staan. Parkeerkaartje gekocht, auto geopend, parkeerkaartje erin. Maar wat was dat? Ik kreeg de auto niet meer op slot. Wroeten en wrikken met die sleutel maar het lukte me niet. Er stonden al een paar mensen te kijken wat ik nou aan het doen was. De telefoon gepakt en Felicia maar gebeld. “Ik krijg de auto niet op slot”. “Je moet de sleutel links omdraaien, het is centrale vergrendeling”. Centrale vergrendeling?? Het begon me langzaam te dagen. Dit was een ouwe bak en had geen centrale vergrendeling. “Wat voor kleur is het, wat is het kenteken?” Je raad het al, deze stemden niet overeen en ik zat in iemand anders z’n auto. Snel parkeerkaartje in de goede auto en daarna samen er hartelijk om gelachen, dat kan alleen mij gebeuren.

Een ander verhaal met een auto speelde zich af tijdens oudjaar, midden jaren tachtig. Ik was actief betrokken bij Les Quattre Follies, een travestiegroep uit Eindhoven. We hadden bandparodieën en playbackacts. De bandparodieën waren uniek omdat ze door meerdere personen tegelijk werden uitgevoerd. We waren ingeschreven bij een artiestenbureau en waren voor oudjaar geboekt in Les Quatre Follies - Marijke, Miss Dizzy, Nancy Mellone, Gigi L'Amieeen dorp ergens in Beieren, Duitsland. Eén van ons, Marijke had een auto en daar zouden we met alle rekwisieten en vijf personen mee naar Duitsland gaan. Bij Bielefeld begaf de motor het. Allemaal rook en stoom uit de motorkap. De Duitse Wegenwacht gebeld, maar deze had het druk. Uiteindelijk kwamen ze en de auto werd weggesleept. Er was niets meer aan te repareren (was ook een ouwe bak). Daar stonden we zonder auto langs de snelweg. Bielefeld zagen we in het dal beneden ons liggen. Het was al middernacht want overal zag je schitterend vuurwerk. Nog nooit zo mooi gezien overigens. Je kon de hele stad overzien. Er was nog geen mobiele telefoon, dus gingen we op zoek. We zouden om 23 uur beginnen met onze show, maar daar kwam natuurlijk niets meer van. We kwamen bij een dorpje aan waar het nieuwjaarsfeest in volle gang was. In een soort van Herberg vroegen we of we de telefoon mochten gebruiken.

Er stond een compleet zwijn (je weet wel appel in de bek, etc) op tafel, en de gasten amuseerden zich kostelijk. We hadden wel wat honger gekregen ondertussen, onze magen rammelden letterlijk. De situatie was uitzichtloos, één begon te huilen, een ander ging ruziën, de derde ging slapen. We hadden contact met de opdrachtgever. Ze zouden een busje en een Mercedes sturen om ons op te halen. De mensen in de zaal hadden ondertussen genoeg van het wachten en eisten hun geld terug. De directie verzekerde hen dat we onderweg waren. Ondertussen was het buiten behoorlijk mistig geworden. Je zag geen hand voor ogen.

Wat er toen gebeurde zal ik kort vertellen. (Ik heb maar beperkte ruimte in Gay & Night). De Mercedes raakte op weg naar ons optreden de weg kwijt, nam de verkeerde afslag en kwam pas om 03 uur ‘s nachts aan. Rob en ik probeerden de mensen te sussen en vroegen geduld te hebben. Ik begon maar vast met schminken, want de anderen zouden zo komen. Helaas, ze kwamen niet op tijd, de mensen kregen hun geld terug en wij konden met lege handen naar huis terug. Onze gastgevers waren echter hele aardige lui. In principe hadden zij een afspraak met het artiestenbureau en hebben ze daar hun onkosten teruggevorderd. Wij zijn zelf nog een keer teruggeweest tijdens het carnaval en hebben alsnog ons optreden kunnen doen. Tevens meegereden op een carnavalswagen tijdens de optocht. Het was toch nog onvergetelijk geworden. Nou, hopelijk hebben jullie een rustiger en feestelijker oud en nieuw voor de boeg. Gelukkig nieuwjaar alvast van

Desirée dello Stiletto.