Weer in mijn beste Turks, zei ik dat dat onmogelijk was. Als er calamiteiten zouden zijn, moest hij toch de politie kunnen bellen. Ik speelde dat ik kwaad werd en stormde de kamer uit. Dwars tussen de cordon van bodybuilders door. Ik stoof naar buiten en hield de eerste de beste taxi aan. Ik stond te knikken op m'n knieën. Niet begrijpend dat ik zo gemakkelijk weg kon komen. Ze hadden ons ik weet niet wat kunnen aandoen. Ik vroeg of hij de politie kon bellen omdat twee vrienden van me binnen waren. Nauwelijks had hij contact, toen mijn vrienden met de gids naar buiten kwamen. Na mijn vertrek had de directeur toch maar besloten hen te laten gaan na betaling van het bedrag dat mijn kameraad had toegezegd. Het was een hachelijk avontuur waar we later nog veel over zouden praten. De vakantie was echter nog niet voorbij en we hebben er toch wat moois van gemaakt. Zo mooi dat we besloten Turks te gaan leren. Het werd een schriftelijke cursus. Maar het instituut waar we de lessen besteld hadden, ging vlak na onze inschrijving failliet, dus hadden we nauwelijks begeleiding. We zijn daarna nog een keer samen met een Turkse vriend van mijn kameraad op rondreis door Turkije gegaan. Enig was het. Maar ja, zoals de zaken er nu voorstaan, kan Tante Dees voorlopig niet met vakantie. Iedere keer als ze weg wil, komt er wat tussen. Als het een man was, zou dat niet zo erg geweest zijn, maar het zijn steeds van die zakelijke beslommeringen die het mij onmogelijk maken hier weg te komen. Nou ja, Amsterdam heeft ook genoeg te bieden als het om prachtige behaarde borstkassen gaat. Fijne Vakantie…..!!!!

Desirée

Jaren geleden was ik in Turkije met een goede
vriend van mij. Twee keer hebben we een rondreis
gemaakt. Niet georganiseerd maar gewoon op de
bonnefooi.Zelf hotels regelen, met de bus reizen
naar afgelegen oorden zoals het toentertijd zeer
gevaarlijke DyabakÏr. Mijn reisgenoot was een
wat oudere zeer belezen man. Ik hoefde mij
nergens in te verdiepen, want overal waar ik
kwam vertelde hij met veel bravoure
interessante verhalen over de plaatselijke
bezienswaardigheden. Totdat we in die immense
metropool Istanbul aankwamen. Mijn kameraad
houdt van de mannenliefde en Taksim scheen
de uitgelezen plek te zijn, waar je kon
vinden wat je wou. Voor mij was het de eerste keer dat ik in Turkije was, hoewel ik in Amsterdam heel wat Turkse kennissen had en al een beetje Turks geleerd had. Op een terrasje waar kennelijk nogal wat gay's en aanverwante mensen kwamen, leerden we een aardige jongeman kennen. Hij werkte op de Duitse Ambassade in Istanbul en zou later de minnaar worden van mijn reisgenoot. Hij was nog niet zo thuis in de gayscene, maar trok wel gezellig met ons op. Toen we wat wandelden in een brede winkelstraat werden we constant aangesproken door allerlei lieden. Schoenenpoetsers, straatverkopers, bedelaars en “toeristengidsen”. Een jongeman bood ons aan naar een club te gaan. “You look for lovely lady?” Al gauw werd hem duidelijk dat we meer voor de mannenliefde voelden en we lieten ons overhalen met hem mee te gaan naar een soort van boysclub. Na een heel stuk gelopen te hebben, kwamen we bij een wat louche tent aan. Eenmaal binnengekomen werden we naar een tafel achterin gedirigeerd. Op het podium was een show van half ontblote dames. Dit hadden we toch niet zo bedoeld. We bestelden vier cola en vroegen ons af waar we terecht gekomen waren. Voor we het wisten, schoven een aantal, kennelijk Poolse dames bij ons aan en werd een bowl met champagne opengetrokken. Dit kon toch niet de bedoeling zijn. Ik zei tegen mijn vriend dat we hier maar gauw weg moesten, want er klopte duidelijk iets niet. We vroegen om de rekening. Deze was fors, omgerekend een paar honderd euro. Ja, we hadden champagne besteld, etc, etc. We weigerden te betalen en werden door een paar enorme kleerkasten naar een zijkamer gewerkt. Daar zat de directeur, een dikke kalende man, van het bedrijfje. Of we maar wilden betalen. Er sprak niemand Duits of Engels en onze gids die ons hier gebracht had, hield zich van den domme. Onze nieuwe vriend van de ambassade was duidelijk vreselijk bang. Maar ik wilde me niet laten intimideren. Alleen vier cola hadden we gedronken en meer niet. Mijn reisgenoot wilde wel wat meer betalen, als we maar weg mochten. Toen we kennelijk niet over de brug kwamen, sommeerde de baas ons te betalen en gaf opdracht om ons te fouilleren. Oei, dat mocht niet waar zijn. Mijn kameraad had altijd al zijn geld bij zich omdat hij de hotels niet zo vertrouwde. Het zat in een soort buideltasje op zijn buik. Ik trok m'n stoute schoenen aan en zei in mijn beste Turks dat ik de politie wilde bellen. Onze nieuwe vriend vertelde stiekem dat de politie in dit district behoorlijk corrupt was en we daar niets van hoefden te verwachten. We zouden op een of andere manier beter politie uit een ander district moeten proberen te bereiken. De Dikkedeur duwde me een telefoon in m'n handen, zo van bel maar als je wilt. Ik pakte de telefoon aan en vroeg “Polis telefon numerasÏ nasÏl?” (wat is het telefoonnummer van de politie?). De man zei dat hij dat niet had.