Waren we bij de nachtsuite van Christine van der Horst (tot drie maal toe), kregen we alleen een glaasje water of een sapje. En altijd weer de zelfde vragen. En steeds maar weer SUKI in plaats van SuGGi, waardoor deze rasartieste steeds weer een grote bek gaf omdat men haar keer op keer (héél consequent?) SUKI bleef noemen. Ook bij de quiz van Sasha de Morali de Zwakste Schakel was geen druppel alcohol te bekomen. Ja, en er is toch wel wat van dat spul nodig om die dode hersencellen weer tot leven te wekken. Vandaar ook de fantastische antwoorden die gegeven werden, zoals de afkorting voor de LPF gegeven door Esther van Cartier: “de Lange Partij….?????”. Of het feit dat Desirée (ik dus) niet eens op de twintigste letter van het alfabet, tevens een drankje kon komen. Thee dus…. En dat voor een barvrouw nog wel. Gelukkig wist COCO COQUETTE ons uit de puree te helpen. Zij was de enige “vrouw”, die met of zonder alcohol nog voldoende IQ, of is het EQ had. Alhoewel, Felicia Six bleef bij alle antwoorden, goed of fout maar banken, terwijl de rest dit gewoon iedere keer vergat. Kortom, bijna alle trava's die meededen waren blond en dom, al dan niet uit een potje. Hoewel de scores de slechtste waren uit de geschiedenis van dit programma en het al ruim twee jaar geleden werd uitgezonden, wordt het tot vervelendst toe herhaald. Hoor je weer van mensen, “goh ik heb je weer op televisie gezien, meid…leuk hoor”. Ja, travestieten is natuurlijk altijd leuk voor de TV. Maar door ervaring wordt men wijs, dus de keer erop moest ik met Esther van Cartier opdraven bij het programma d'r op of d'r onder. Een soort IDOLS, maar dan anders. Het geluid was kut, de jury zat een flink eind bij ons vandaan (o.a. Gerard Joling, die wel leuk commentaar gaf), maar dat deerde ons niet. Want zoals gezeid, Esther en Désirée (dat ben ik dus, pollens) hadden een flink voorraadje breezers in onze handtassen meegesjouwd. Daardoor kregen we een behoorlijke portie zelfvertrouwen. Bij het interview dat tevoren gehouden werd, gierden we van het lachen en kwam er geen behoorlijk woord uit. “Ja ik ben blond en een travostiet, dat weet Désirée niet…” plachte zij te zeggen. Wel brachten we vol overtuiging uit volle borst ons lied “Esther, ik wil een leerman hè” ten gehore. En niet onverdienstelijk: we kwamen in de finale. Maar of het nou aan ons heeft gelegen, of aan de programmamakers, het bleek de laatste aflevering te zijn, de kijkcijfers waren te slecht. En daarvoor hebben we ook nog aan al die programma's voor lokale zenders meegewerkt: zoals Ultravista waarin Babette, Desirée, Fabiola Vibratio en Lady Longlegs in unisex gekleed HITLER een spanking cadeau gaven. Of op de homozender van toen MOOI ZO of van nu MVS. Reportages van het Euro-songtravestival, de Miss LELLEBEL verkiezing, de CANAL PARADE of programma's opgenomen door bijvoorbeeld CHANNEL 4 of THE LOVE BOX in de Lellebel zelf. Teveel om op terug te kijken. Misschien leuk om eens een compilatie van te maken. En die dan weer uit te laten zenden door een lokale homo-zender? Of om misschien een leuke televisie soap te maken voor zo'n zender met natuurlijk veel travostieten in de hoofdrol. Al met al leuk om naar uit te kijken en om op terug te kijken. Maar ik heb nog een tip, want wie binnen-kort, en wel op zaterdag 24 september a.s. kijkt naar TALPA, zal weer een keur van LELLEBEL GIRLZ zien optreden in de door GORDON gepresenteerde quiz VIJF tegen VIJF. Felicia,

Wie goed oplet, ziet regelmatig één of meerdere LELLEBEL GIRLZ voorbijschuiven in diverse televisieprogramma's. Het begon met het programma nachtrijder, jaren geleden, toen de LELLEBEL nog niet eens bestond. We moesten optreden bij MARIPOSA, toen nog gevestigd in Aalsmeer, dus dicht bij het haardvuur.. Er werd een reportage gemaakt over het wel en wee van MARIPOSA. Dit is een organisatie die (huiskamer) travestieten de gelegenheid geeft om gezellig onder elkaar te zijn. Overwegend hetero meiden die zich nu en dan thuis omkleden of als dat vanwege moeder de vrouw niet mogelijk is, uitwijken naar deze club of andere clubs zoals TRAVISAGE. Hier worden ze in de watten gelegd: make-up wordt opgebracht, haren (pruik) worden gekapt, schoenen en jurkje aangemeten en daarna met z'n allen gezellig aan een kopje thee, of wat sterkers. Babette en ikzelf (Désirée dus) moesten aantreden voor een optredentje. We werden van huis af gevolgd door de cameraploeg. In de auto met SILVIA (Montmartre) naar Aalsmeer. Het werd een latertje, want er waren nogal wat problemen met de belichting, het geluid en de elektriciteit. Het geheel vond plaats in een schuur en de groepenkast was niet berekend op zoveel stroomgebruik van de cameraheren. En dit probleem zou zich bijna elke keer voordoen. Niet van de stoppenkast, maar dat het iedere keer zo uitloopt bij de televisie. Moet je ergens om 12 uur zijn, beginnen de opnames pas om 17 uur of zo. Ook is er nergens wat te zuipen te krijgen.