maar ook met activiteiten. Ook ik was lid van de club al had ik dan ook twee linkerhanden. Mijn eerste knutselwerk was een kussensloop. Niet zo moeilijk denkt U? Nou voor mij wel want ik zoomde gewoon de verkeerde kant dicht (waar de flap zit dus). Iedereen lachen. Maar dat zou ze wel vergaan voor mijn volgende stunt. Gerard had een prachtig werkje gehaakt. Laat ik nou bij patroonknippen niet goed opletten en dwars door dit prachtige handwerk heen knippen. Nee naaien was niet mijn sterkste kant. Alhoewel ik wel een meesterwerk voor Carnaval had gemaakt: een rattenkostuum. Iedereen dacht dat het een konijn was, maar die hebben toch maar een kort staartje en ik hield nou juist van die lekkere lange…. Ja Carnaval vieren was het voor mij wél. De naaiclub onder leiding van twee zusters van Gestel had een heuse Carnavalsvereniging opgezet. Deze heette “de Lellebellen”, vandaar die naam dus. We trokken er met een huifkar op uit om alle in de buurt gelegen dorpen onveilig te maken. Overal zuipen en feestvieren. Ook hadden we speurtochten waar we in een donkere truck ergens gedropt werden en maar weer moesten zien thuis te komen. Ja, dat vinden die Brabanders nou eenmaal leuk!!! Jammer dat dat in Amsterdam niet zo aanslaat. Zouden we hier toch ook eens moeten proberen. Hup zorgen
opzij en ga je eens lekker uitleven.
Een heel fijn jaar allemaal.

Désiree

Het was me het jaar wel, 2004. Nog nooit ben ik zovaak naar begraafplaatsen en crematoria geweest als het afgelopen jaar. Van bekenden, kennissen, vrienden en hartsvrienden heb ik op hun laatste reis afscheid genomen. Onder hen natuurlijk Alex Kröner aan wie we dit prachtige magazine Gay & Night te danken hebben. Hoewel we niet zo'n hechte band hadden, voelden we elkaar wel goed aan. We praatten niet echt veel, hoefden ook niet zoveel te zeggen. Ik denk dat het komt door onze eerste ontmoeting, die ik al eens eerder in deze column heb beschreven.

Na die eerste ontmoeting met een fikse ruzie, maanden elkaar negeren en later o.a. door toedoen van Hugo (Montmartre) het tegenovergestelde: vriendschap, kon het eigenlijk niet meer stuk. We hadden beiden het achterste van onze tong laten zien en wisten wat we aan elkaar hadden.

Hoewel 2004 in meerdere opzichten een rampjaar was, gloort er toch hoop aan de horizon. Daarom wens ik voor alle lezers van Gay & Night een gelukkig, voorspoedig en inspirerend nieuw jaar. Geluk in de liefde, vriendenkring; voorspoed bij het werk en op zakelijk gebied en inspirerend voor de geest. Ik voor mijzelf zie het nieuwe jaar eigenlijk best wel zitten. Als we allemaal ons positief beste beentje voor zetten, kan dat alleen maar stimulerend werken.

Als U dit nummer leest is het bijna al weer februari. Tijd voor Carnaval dus. Jarenlang heb ik geprobeerd in Lellebel iets op poten te zetten. Op 11 november werd dan Prinses Carnaval gekozen. Deze schreef 11 geboden uit waaraan de Carnavalsraad moest voldoen. Met Carnaval zelf versierden we de boel flink. Carnavalsmuziek klonk uit de boxen, maar het echte Carnavalsgevoel bleef uit. Zouden ze hier in Amsterdam dan toch te nuchter zijn??? Nou ik in ieder geval niet, ik laat me lekker vollopen met Carnaval en zal lekker

de beest uithangen. Helaas doen we er in de Lellebel niets meer aan, hoewel misschien een klein beetje. Dat brengt me op de geschiedenis van de naam van dit café. Jaren geleden was ik vaste gast bij de Queens Pub in Eindhoven. Ik deed ook mee met travestie verkiezingen en heb verscheidene prijzen gewonnen destijds. Op een avond kwam er een groep dames voorbij in de kroeg, kennelijk verdwaald. Barman Hennie maakte er een gezellige boel van en liet zich ontvallen dat hij zo nu en dan in dameskleding verscheen.

Toen bleek dat het hier een dames naaiclubje betrof die op dat moment dakloos waren. Niet getreurd, er was nog ruimte vrij boven de bar. Daar installeerden zij zich en een keer per week zoemden de machines dat het een lieve lust was. Maar al die heren en dames van de bar kregen ook wel zin om er op los te naaien. Zodoende breidde de club zich uit. Niet alleen qua aantal leden,