Ik kan goed acteren op toneel, maar niet in dergelijke gezelschappen. Maar soms is het noodzakelijk om te “netwerken”. Ik wist niet dat dit woord bestond totdat een vriend met wie ik op zo'n party was tegen me zei: “tante Dees, ik ben even weg, moet even gaan “netwerken”. Staat niet in de Dikke Van Dale, maar kennelijk bedoelde hij te zeggen aardig doen tegen bepaalde lieden, gespeeld geïnteresseerd om via via nieuwe lucratieve zakenrelaties op te doen. Ik vind dit soort bijeenkomsten doorgaans saai. Maar ja, na een paar goeie borrels kan dat ineens omslaan. Dan kan ik om een slechte grap gemeend bulderen van het lachen. Dat is toch mooi. Aan de bijna dodelijke blikken van omstanders te zien, wordt dit echter niet altijd in dank afgenomen. Nou ja, dan probeer ik maar met enige woordspelingen waarin ik mijzelf ook niet ontzie de boel te vermaken. Want enige zelfspot is mij niet vreemd. Dat is mooi , nietwaar?

Toch besef je pas goed als men over je praat dat ook voor jou de tijd niet heeft stilgestaan. Ook al voel je je nog jong en vol energie, vadertje tijd tikt langzaam voort. Dat besefte ik pas goed toen ik twee dames van de BODYTALK aan een bardame in LELLEBEL hoorde vragen waar toch die alleraardigste, charmante dame was gebleven. Die DOLLY, die achter de bar stond. Daar hadden ze zo om gelachen!!! Zo gek als een deur. Da's nou mooi. Nou hier werkt geen DOLLY zeiden moeder en dochter LAURA LEE en SUGA LARI

Maar dat is DAISY, ofwel ik dus. Nou ja, om de omschrijving kan ik nog wel lachen, maar ik wist niet dat ik zo oud geschat zou worden. Nu weet ik wel dat horecajaren ook tropenjaren zijn. Ook de dagen dat ik vrij ben zie je mij in de kroegen hangen. Maar ja, daar voel ik mij ook het meeste thuis. Dat vind ik wel mooi zo. Ik ben geen huismus en denk het ook niet te worden. Leven doe je op straat en in de kroeg. Als ik lekker in m'n vel zit, laat ik me ook helemaal gaan. En het gebeurt dan ook nogal eens dat men mij na een stevige slok op te hebben in comprimerende situaties tegenkomt. Dan ben ik nogal nadrukkelijk aanwezig. Iets wat ik op recepties, verjaardagen en dergelijke party's niet zo gauw zal zijn. Of het moeten échte vrienden zijn. Voordat ik bij LELLEBEL werkte, gaf ik leuke verjaarspartijtjes. Leuke dansbare muziek, lekkere eenvoudige hapjes, losgeslagen gasten. Iedereen dansen, lachen, zingen. Een en al gezelligheid. Mooi zo. Nu ben ik wat ouder, wat zeg ik, ik word deze maand 47 jaar. Op naar Sarah, het hartinfarct en de overgang. Daar heb ik toch wel wat moeite mee, al is 47 geen mijlpaal in je leven. Dus dit jaar maar een jaartje overslaan en er stiekempjes tussenuit knijpen. Misschien een weekje Turkije of zo.

Toen mijn vader 50 werd heb ik ook zijn partijtje georganiseerd. Een schuur van een speeltuin gehuurd. Alle familie uitgenodigd van vaders kant en moeders kant, die toen net een jaar was overleden. Maar om het geheel wat spetterend te maken een hele zooi nichten. Uitbundige, flink extravagant uitgedoste heren die zich er ook niet voor schaamden in het openbaar te zoenen, flirten, billenknijpen, etc. Dat was al heel wat zo'n 25 jaar geleden. Mijn familie, inclusief mijn vader wist van niks en de confrontatie was onvermijdelijk. Maar na wat alcohol en de broodnodige Brabantse polonaise ontdooide de meute en werd het IJS gebroken. Een nichtje van me kwam naar me toe en vroeg: “Tante Dees, ik begrijp niets van die homo's”. Kijk bij mannen en vrouwen heb je zogezegd een naald en een draad. Die draad past precies in het oog van de naald. Maar twee spelden, dat past toch niet?” Ze maakte een beweging door twee wijsvingers tegen elkaar aan te drukken om duidelijk te maken wat ze bedoelde. Gegierd van het lachen heb ik om die voor haar logische vraag. Uitgelegd hoe dat bij homo's in z'n werk gaat. Ik ben nog steeds blij met die afgedwongen acceptatie van homo's door mijn familie. Die familiefeestjes hebben nog meer goede kanten. Zo heeft mijn vader zijn levenspartner Line ontmoet nadat hij tweemaal een bruiloft had bijgewoond van een dochter van haar met een neef van mijn moeder en een zoon van haar met een nicht van mijn moeder. Ze hebben nu zo'n 26 jaar

een relatie. Dat is toch mooi. En hoewel ik zelf (enigst kind) geen kinderen heb, heeft hij met deze Surinaamse schone tientallen klein-kinderen, waarvan er enkele door henzelf zijn opgevoed. Dat is toch mooi. Hij mag zichzelf nu OPA noemen. En ik hoop dat vadertje tijd voor “grootvaders klok” nog lang door zal tikken. Dat zou pas mooi zijn.