Afijn, koninginnedag en het bevrijdingsfeest op 5 mei blijven voor mij toch de moeite waard om in Amsterdam te beleven. En al lijk ik (soms) wel een doos, maar heb ik (nog) geen doos. En al heb ik na al mijn gestrande (schijn) huwelijken ook geen (vaste) man, van wie ik de zak mag “rollen”. Toch ga ik dit jaar maar weer eens de bloemetjes buiten zetten.

Mijn eerste keer! Vol goede moed togen we naar het heerlijke Amsterdam. Als meisje van de provincie had ik nog niet zoveel ervaring met de grote stad. De tijd van “veilig vrijen” was nog onbekend. De aids-epidemie was nog niet uitgebroken. Lang leve de l(u)ol was het devies. Dat Amsterdam een ware VRIJMARKT had met koninginnedag klonk dan ook heel verlokkend. Het regende, het was vies hondenweer, maar dat kon de pret niet drukken. Als vervent miniatuur oldtimer verzamelaar ging ik naarstig op zoek naar modellen die volgens mijn verlanglijstje mijn collectie zouden kunnen

verfraaien. Maar niet alleen dagjesmensen en toeristen liepen door de overvolle straten. Aangekomen bij de Westermarkt, waar Stichting GALA jaarlijks een waanzinnig spektakel organiseert, gebeurde het ongelofelijke. Ik vond dat ene modelletje dat ik zo graag wilde hebben: een “Cord model 812” uit 1937. Maar toen ik mijn

portefeuille wilde pakken, bleek dat anderen mij waren voor geweest: zakkenrollers. Potverdorie, dat MIJ dat nu net moest gebeuren.
Er hing bij het festijn wel een groot spandoek “LET OP, ZAKKENROLLERS”, maar net als zovele anderen had ik daar niet zoveel aandacht aan besteed. Ik had bij het idee zakkenrollen een geheel andere, verfijndere voorstelling. Maar de zak van mijn toenmalige man was voor mij al lang niet interessant meer om te rollen. Hoewel hij mij wel het benodigde bedrag gaf om toch dat autootje te kunnen aanschaffen. Awel, ging ik toch nog met dat modelletje in originele doos naar huis.

Toen ik me wat meer gesetteld had in het Amsterdamse heb ik zelfs de eer gehad om voor diezelfde stichting GALA te mogen optreden. Samen met Babette LaFayette hebben we wel tweemaal op het podium gestaan bij de Westerkerk. De eerste maal ontmoetten we ook de legendarische MISS THANDI. Zij presenteerde de show op bevrijdingsdag en wij vonden haar toen al onwijs sympathiek.

We deden naast ons bekende werk ook de nonnenact met Les Sacres Soeurs. De tweede keer hadden we minder geluk. Het regende bakstenen en we moesten binnen in een tent op de kinderkopjes van de Westermarkt ons repertoire ten gehore brengen. Dat was geen doen voor een trava.

De naaldhakken bleven telkens steken tussen die bobbelige rottegels. En ze waren nog spekglad ook! Ik had een paar beeldige pumps uitgekozen die net een maatje te klein bleken. Deze waren eleganter dan mijn doorsnee

Ik heb ze uitgetrokken en ben blootsvoets (nou ja, op panty's dan) verder gegaan. Dan maar niet zo elegant, toch? Ja, sinds mijn kind zijn tob ik al met mijn voeten. Eerst steunzolen, daarna podotherapie, etc. Hoge gewrichten, scheve bekken, slappe enkelbanden, doorgezakte voeten en weet ik allemaal niet wat er mis is. Dus voor mij geen hakken van 17 cm,

damesstappers. Maar ja, wie mooi wil zijn, moet pijn lijden heet het spreekwoord. Maar daar had ik op een gegeven moment lak aan.

elegante laklaarzen of puntige beeldige naaldhakken, hoewel mijn naam anders zou doen vermoeden. Maar wie weet kom ik een dezer dagen wel iets anders tegen van 17 cm wat me wel past, mmmmm…..

Om ze weer eens lekker te laten besproeien….. I hope “it's raining men”, maar je weet een “paraplu” gebruiken blijft wel zo verstandig. Ik wens iedereen een gezellige “VRIJ”markt toe!!!

Desirée dello Stiletto